gdvrdgdvr

Het zou de innerlijke stem van Yves Leterme kunnen zijn, nadat hij er nog steeds niet in geslaagd is om een regering te vormen. Maar evengoed mijn eigen frustratie over de incompetentie en inertie van bepaalde individuen. En waarschijnlijk kunnen jullie er ook nog wel enkele voorbeelden bijhalen.
Laat het ons houden op de beste analyse die je vandaag over onze Westerse maatschappij kan maken.

• we hebben geen honger
• we hebben een sociaal vangnet dat ongeëvenaard is
• we hebben (nog) weinig last van de klimaatverandering
• we hebben de keuze uit een ellenlange reeks prachtige bieren én trappisten
• we kunnen al wel eens op vakantie gaan, een cadeautje geven, een feestje geven,...
• en zo kunnen we nog wel een eindje doorgaan
  

En toch... slagen de mensen er niet in van eens 'content' te zijn, om eens in te zien dat meer dan 85% het veel minder heeft op deze aardkloot. Daar bestaat maar één woord voor: EGOÏSME! Bij bepaalde mensen slaat dit dan nog eens door in wat fascisme, gemengd met wat hypocrisie en overgoten met wat extra navelstaarderij levert dit een wansmakelijk gerecht op.
Ik vind het ook leuk als alles beter wordt, maar niet voor mij alleen. Mijn onderburen, overburen en straatmadeliefjes hebben evenveel recht op een beter bestaan als ikzelf. Daarom wil ik vandaag gewoon even wat realisme vragen van iedereen. Ik pleit hier niet voor onbaatzuchtigheid of altruïsme (want over altruïsme heb ik mijn bedenkingen) maar vraag gewoon wat redelijkheid.
Er wordt nu al maanden en jaren aan een stuk gezaagd om een nieuwe staatshervorming. Nochtans wacht ik nog altijd op iemand die mij het nut van een volgende ronde 'cut & paste' van ons land kan uitleggen. Er zijn altijd wel dingen die beter kunnen, maar mogen we dan ook eens de omgekeerde beweging maken? Waarom kunnen er bepaalde bevoegdheden niet opnieuw gecentraliseerd worden? Of zijn dat vragen die niet mogen gesteld worden?