Kleutertuin

Het communautaire gehakketak mag weer een streepje op zijn kerfstok plaatsen. Nog maar eens een regering – of wat daar voor moest doorgaan – is gevallen over BHV. Maar ja, aangezien BHV in hoofdzaak een politiek probleem is, is het voor een stuk normaal dat de politici hier over blijven struikelen.


Nochtans heeft een splitsing of niet-splitsing, weinig of geen gevolgen voor het dagelijkse leven van de inwoners van het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Tenzij hij of zij voor de rechtbank moet verschijnen uiteraard. Hoe komt het dan dat men telkens weer, er niet in slaagt om tot een vergelijk te komen?


Draait het dan écht alleen maar om de (politieke) macht die er verbonden is aan het stemgewin dat nu uit één kiesarrondissement komt? Natuurlijk! Zolang BHV niet gesplitst is zijn er een aantal partijen die hier veel stemmen bij winnen. Het FDF en andere partijen zien zich verzekerd van de stemmen van Franstaligen die zich in de Vlaamse Rand hebben gevestigd. Aan Vlaamse zijde, heb je dan de partijen die zich op het Vlaams-nationalistische discours concentreren die munt slaan uit de hele heisa. Dus zolang er ‘ambras’ is zijn die partijen aan beide kanten content en gooien ze met alle plezier nog wat olie op het vuur.


Maar als Yves Leterme durft te beweren dat hij geen schuld heeft aan dit falen, dan vergeet hij toch ook wel enkele feiten. Zo was hij het die zijn CD&V koppelde in kartel aan de N-VA waardoor de CD&V zich sterker (lees Vlaamser) profileerde op communautaire dossiers. Door die dossiers dan ook bovenaan hun verkiezingsprogramma in 2007 te plaatsen, maakte Leterme zichzelf al moeilijk aanvaardbaar voor de Franstaligen. Dit leidde tot zijn eerste mislukte onderhandelingen met een veelvoud aan bezoekjes aan de Koning tot gevolg.


Toen hij zijn 2e regering begon te leiden, heeft hij zich dan ook bewust ver weg gehouden van de communautaire dossiers. Maar als regeringsleider heeft hij dan ook nooit een daadkrachtig beleid kunnen door de vrees om opnieuw te falen voeren – waar was dat ‘goed bestuur’ weer gebleven?


Door nu gewoon te wachten tot de boel door iemand anders werd opgeblazen, heeft Leterme nog maar eens bewezen dat hij verre van daadkrachtig is geweest in de laatste 3 jaar. Liever premier zijn van een bende ruziënde kleuters dan op je strepen staan en de verschillende partijen op hun verantwoordelijkheid wijzen. Ondertussen is het ook meer dan duidelijk geworden dat ‘lijden’ beter past bij hem dan ‘leiden’. Misschien moet hij zich dan maar terugplooien op het ‘Martelarenplein’.
Voor BHV en andere communautaire dossiers heeft de huidige (én vorige) generatie zich niet in staat getoond om ook maar iets van een oplossing te bereiken. Hopelijk denken de mensen dan ook een tweede keer na als ze weeral eens het rode potlood bovenhalen in het stemhokje...

Ook gedeeltelijk (zonder de eerste 3 alinea's) verschenen als lezersbrief/opinie in De Standaard van 28 april 2010.

Kroniek van een verwacht fiasco...

Net voor zijn laatste deadline van 15 juli heeft Leterme dan toch de handdoek in de ring geworpen. Ondertussen stromen de reacties van alle kanten binnen maar niemand die een mea culpa aanheft.
Toch wel frappant als je ziet dat dit er al enkele jaren zat aan te komen en niemand ook maar enige moeite deed om het af te wenden. De kartelpartners en andere Vlaamse partijen leggen zonder blikken of blozen de blaam bij de Franstalige regeringspartijen. Terwijl de Franstaligen de knulligheid van Leterme als hoofdoorzaak zien. ’n Beetje kinderachtig niet?! Nuja, als partijen al in Plopsaland verzamelen blazen, kunnen we dat enkel maar zien als een bevestiging van de verkleutering van onze maatschappij en het politieke systeem.
In België is er altijd sprake geweest van een compromiscultuur. Om vooruit te gaan moet je een compromis sluiten want anders heb je nooit genoeg steun voor je idee of voorstel. Tot eind de jaren ’90 werd dit aanvaard door beide taalgroepen en ondanks de verschillen werd er wél een oplossing gevonden.
Maar sinds enkele jaren lijden partijen aan een angst om electoraal ten onder te gaan. Kartels worden gesmeed om toch maar zoveel mogelijk kiezers te paaien en dus worden ook grote beloftes gemaakt. Beloftes zoals, ‘we gaan BHV splitsen en dit zonder toegevingen te doen’. Mooie beloftes die zeker in tijden van verkiezingen mooi klinken. Maar gezien de structuur en geschiedenis van België, compleet irrealistisch.
Stel je eens voor dat de Franstalige partijen hun kiezers beloven de taalgrens te verleggen en Brussel een deel zal uitmaken van Wallonië zonder hiervoor ook maar iets aan de Vlamingen te geven als compensatie. Denk je dat de Vlaamse partijen zouden staan springen om hierover te ‘onderhandelen’ als je al enkele jaren aan een stuk dat soort ‘dreigementen’ hebt mogen aanhoren?! Ik dacht het niet. Is het dan zo verwonderlijk dat de Franstalige partijen voet bij stuk houden en een return willen voor het splitsen van BHV? Dit is volkomen aanvaardbaar.
Ik wil hier de houding van de Franstalige partijen zeker niet goed praten. Ook zij hebben boter op hun hoofd. De MR - met de radicale kartelpartner FDF - en de nukkige PS hebben evenveel schuld aan het escaleren van deze crisis. Maar als niemand er ook maar aan denkt om zijn fouten te erkennen en als volwassenen rond de tafel te gaan zitten, dan is het einde nog lang niet in zicht.
Dus beste heren politici, nadat jullie het laatste anderhalf jaar erin geslaagd zijn om ter plaatse te trappelen en dit land stuurloos te laten ronddobberen, verdienen jullie zeker geen vette vis. Mijns inziens worden jullie best samen in een asielcentrum opgesloten; op water en brood gezet en mogen jullie pas het ‘land terug in’ als je met een compromis naar buiten komt.
Ontslaan kunnen we jullie jammer genoeg niet…
Dus geen vakantie dit jaar voor jullie, want vakantie moet je eerst verdienen! Ook politici!!
Iedereen gelijk voor de wet, hé. ;-)